Γεννήθηκε στο χωριό Τσερνάφσκα στις 10 Ιανουαρίου του 1815 στην επαρχία Όρλώφ, από πατέρα Ιερέα. Κατά κόσμον ονομαζόταν Γεώργιος Βασίλιεθιτς Γοβόρωφ. Μετά τα πρώτα του γράμματα μπήκε στο Σεμινάριο του Όρλώφ (1831-37) και αργότερα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Θεολογική 'Ακαδημία του Κιέβου (1837-41). Το 1841 χειροτονήθηκε διάκονος και σε λίγους μήνες Ιερέας. Διορίστηκε καθηγητής της Ηθικής, της Φιλοσοφίας, της Ψυχολογίας, της Λογικής και των Λατινικών σε διάφορες σχολές και ακαδημίες. Το 1847 ήλθε στα Βαλκάνια και για επτά χρόνια μελετά τον ελληνορθόδοξο μοναχισμό. Το 1857 έγινε πρύτανης της Θεολογικής 'Ακαδημίας της Πετρούπολης και συγχρόνως επιθεωρητής των θρησκευτικών. Το 1859 χειροτονήθηκε επίσκοπος της επαρχίας Ταμπώφ και αργότερα αναλαμβάνει την έδρα της επαρχίας Βλαδιμήρ. Το 1866, μετά 25 χρόνια πολύπλευρης και καρποφόρας εκκλησιαστικής διακονίας, αφήνει την επαρχία του και κλείνεται σ' ένα φτωχικό κελί στην έρημο Βισένσκ. Εκεί θα ζήσει έγκλειστος τα υπόλοιπα 28 χρόνια της ζωής του. Υπήρξε πολυγραφώτατος και τα συγγράμματα του είναι κλασικά και χωρίζονται σε ηθικά, ερμηνευτικά και μεταφραστικά. Πέθανε το 1894 και ή Ρώσικη Εκκλησία τον αγιοποίησε μετά ένα αιώνα.